Tot het einde van de vorige eeuw produceerde België (en West-Europa in het algemeen) te veel elektriciteit, d.w.z. dat de beschikbare productiemiddelen de vraag naar elektriciteit overtroffen. Verscheidene factoren hebben deze tendens de voorbije jaren omgekeerd, onder andere de liberalisering van de energiemarkten, die een fase van instabiliteit voor de operatoren inleidde. Daarom hebben deze laatsten nog slechts beperkt geïnvesteerd in nieuwe productiemiddelen.
Er kan maar voldoende bevoorradingszekerheid worden bereikt als alle beschikbare middelen worden benut: de vraag moet onder controle worden gehouden (rationeel energiegebruik, energie-efficiënte toepassingen) en de productiemiddelen moeten worden gediversifieerd. In dit kader vormt het nucleair park een kostbaar instrument dat, samen met andere middelen, bijdraagt tot deze zekerheid. Met name het feit dat uranium gemakkelijk kan worden opgeslagen (uranium heeft een groot energiepotentieel) zou een belangrijk strategisch element vormen ingeval de bevoorrading van fossiele brandstoffen onverwachts zou wegvallen.
