Talloze internationale organisaties houden zich bezig met veiligheid, ten einde de productie van elektriciteit van nucleaire oorsprong continu te verbeteren
Het in 1957 door de Verenigde Naties opgerichte IAEA had als eerste doelstellingen het gebruik van kernenergie voor vredelievende doeleinden te bevorderen en erop toe te zien dat deze hulp niet werd aangewend voor militaire doeleinden. Al gauw stelde het agentschap internationale veiligheidsnormen op. Vooral na de ramp in Tsjernobyl is het een steeds belangrijkere rol gaan spelen in de internationalisering van de veiligheidsproblemen. Het voert ook steeds meer expertiseopdrachten uit, waaronder OSART-missies.
Het IAEA is niet de enige instelling die zich toelegt op de veiligheid. Talrijke andere groeperingen en verenigingen zijn ermee begaan en verlenen wederzijdse ondersteuning, zoals bijvoorbeeld:
het Europees Agentschap voor Kernenergie (NEA), sinds 1972 het OESO-Agentschap voor Kernenergie, dat zich toelegt op het gemeenschappelijk stellen van de kennis inzake veiligheid en de analyse van incidenten die hebben plaatsgevonden in nucleaire installaties;
de niet-gouvernementele organisatie WENRA (Western European Nuclear Regulators' Association), die officieel sinds 1999 bestaat en de regelgevende overheden voor nucleaire veiligheid van 17 landen (waaronder België) verenigt, om bij te dragen tot de totstandkoming van een gemeenschappelijke Europese cultuur inzake nucleaire veiligheid;
de associatie WANO (World Association of Nuclear Operators), die alle nucleaire exploitanten van de wereld verenigt en, op verzoek van haar leden, "WANO Peer Reviews" organiseert. Deze peer reviews zijn gebaseerd op dezelfde principes als de
OSART-missies. De sites van Doel en Tihange worden op regelmatige (om de 3/4 jaar) en 'automatische' basis onderworpen aan WANO-audits, met 'follow-ups' tussen twee audits. Aldus zijn op de site van Tihange al twee audits uitgevoerd, terwijl Doel in maart 2006 de eerste nucleaire site in Europa was die zijn vierde WANO-audit onderging.
